BİR TUTKUDUR KAÇMAK
Gittiğim her şehirde,girdiğim her evde,yaşadığım her anda,tanıdığım her insanda,hiç düşünmeden bırakıp kaçtığım hüzünlerim, acılarım, yasaklarım, mutluluklarım oldu hep. Hiçbirini yanıma alamamıştım. Bir tutkuydu kaçmak benim için. Ama asla kabullenemediğim bir gerçek vardı ki, o da, kaçarken arkama bakmaktan asla vazgeçemediğimdi. Kaçmak bir yaşam biçimi olmuştu. İlk kez ne zaman kaçtım ve nereye saklandım bilmiyorum ama uzun süredir hayat önüme ne çıkarırsa çıkarsın, - iyi ya da kötü -, hep elimle ittim Onlar benim olamazdı, ben sadece kaçıyordum ve kaçan birinin hiçbir şeyi olamazdı. Onlar kesinlikle bir başkasına aitti ve bir başkasıyla fena halde karıştırılıyordum. Onun yaşaması gereken her şeyi bana yüklüyorlardı.Ben insanlar için görünmez olmuştum. Bende, benim hiç tanımadığım birini yaşamaya çalışıyorlardı. Onlara anlatmaya çalışıyordum ama beni duymuyorlardı bile. En sonunda hızla oradan uzaklaşıyordum, gözlerimi dehşetle arkaya takılı bırakıp kaçıyordum.
Çocukken kendime küçük ve masum serüvenler yaratırdım. Kimseye bir şey söylemeden alıp başımı giderdim. Kimsenin beni fark etmediği zamanlarda, parmak uçlarımda yürüyerek kapının önünde alırdım soluğu hemen. (istasyon lojmanlarının kapılarını hiç gördünüz mü bilmiyorum.) Yarıya kadar camdandı, geri kalan kısmı ise çok kalın bir tahtadan yapılmıştı. Camlı bölme de ikiye ayrılıyordu. Kapı mandalının üstündeki cam, kimin geldiğini görebilelim diye saydamdı, diğer kısım ise buzlu camdandı. Dış tarafında kalın, yanlamasına dizilmiş demir parmaklıkları vardı. Kapının tahta olan kısmı ve demir parmaklıklar griye çalan bir maviye boyanmıştı. Bir de tel kapı vardı tabii. İki kapıyı da geçip dışarı çıkınca, kocaman, siyah, delikli taşlardan yapılmış merdivenlerin ilk basamağı karşılardı sizi. Merdivenleri geçince siyah tahtalardan örülmüş bir kapı daha…
Kapımızın zili yoktu. Bu yüzden her seferinde, bize birinin geldiğini farklı bir sesle haber verebilirdi. Önce en dıştaki tahta kapının menteşeleri, bazen tarifsiz bir heyecanla, bazen de isteksizce gıcırdar, ayak sesleri merdivenlere ulaşınca da görevini yapmanın huzuru ile tekrar kapanırdı. Sonra merdiven taşları sırayla seslenirlerdi. En çok son basamak bağırmak zorunda kalırdı. İki ayak da bütün ağırlıklarıyla yüklenerek, tel kapıyı aşıp öbür kapıyı çalabilmek için bir süre tepinirlerdi o zavallının üstünde! Finali benim güzel kapım yapardı her seferinde. Konser için son hazırlıklarını yapan, tek kişilik bir orkestra gibi kibirli kibirli şefini beklerdi. Annem veya babam, girişteki tahta kapının ve merdiven taşlarının sesini duydukları zaman hemen gidip kapıyı açarlardı. Böylece konser hiç başlamadan bitmiş olurdu. Kapımın da, benim de içimizi hüzün kaplardı. Bir süre birbirimize bakardık sonra da her şeye karşı ilgisizleşirdik. Oysa şimdi anlıyorum ki, ben aslında bu hazzın eksikliğini tahmin ettiğimden çok daha fazla umursuyordum. Ama bu konserin başlamadan bitirilmesi karşısında hiçbir şey yapmayıp sessiz kaldığım için ben de en az annem ve babam kadar suçluydum. Hatta daha fazla çünkü yıllarca onları bilmedikleri bir şey yüzünden cezalandırmıştım. Belki bunu ne kadar çok sevdiğimi bilmiş olsalardı, o konser bitmeden yerlerinden bile kımıldamazlardı. Bu suçumun ağırlığı altında ezilmemenin en kolay yolu hüznümü yok saymak sanıyordum ama olmuyormuş işte. Sinsi bir yılan gibi hep bir yerlerde uyurmuş meğer hüzün, uygun anı beklermiş, insanı belleğinin orta yerinden sokup acıdan kıvrandırmak için!!!
Kendimi bundan arındırıp suçu onlara atmıştım, açıkçası kaçmıştım. Ama o yok saydığım hüzünlerden kaçamayacağımı anladığımda onlar iyice çöreklenmişlerdi. Bunu şimdi anlayabiliyorum, belleğimin beynime afyon olduğu üşüten gecelerimde iliklerime kadar hissediyorum.
O konseri evde tek başımayken dinleyebiliyordum, buna sığınıp kurtulurum sanıyordum ama her şeyden kaçarken kaçmaktan kaçamaz hale gelmiştim.
Konuyu daha fazla dağıtmadan konserin neden bu kadar güzel olduğunu anlatmak istiyorum size.
Kapının her parçasında bir tını saklıydı. Camları koruyan demir parmaklıklara elinizdeki herhangi bir demir parçasıyla (anahtar, bozuk para vs) herhangi bir ritimde vurabilirdiniz ya da parmaklıkları aşıp aynı demir parçasıyla camı tıklatabilirdiniz. Cam, çok tiz bir ses çıkarırdı. Biraz hızlı vurduğunuzda, o tiz sesini zangırdayarak yakaladığı başka ezgilerle süslerdi. Parmaklarınız, buzlu camın üzerinde kendilerince bir sırayla gezindiklerinde, orada ses bulabilirlerdi benliklerine!!! Tahta kısmını da sarsabilirdiniz, böylece tahta ve cam çok güzel bir düet sunarlardı size.
Böyle bir kapıyla dünyaya açılırdım ben. Dışarıya çıktıktan sonra, hiçbir şeyi, hiç kimseyi düşünmeden, gidebildiğim kadar uzağa giderdim. Küçücük adımlarımla yorulmaksızın bütün caddeleri, sokakları, kaldırım taşlarını sevgiyle kucaklardım. Güneş iyice yakmaya başladığında kendime bir gölgelik bulup otururdum. Sokak çocuklarını izlerdim, hani şu kimselerin sevmediği, yaramaz, sümüklü, ağızlarından küfür eksilmeyen, “gökyüzünün yeryüzünde takılı kalmış uçarı martılarını”!!! Bir onların üzerindeki yırtık pırtık, eski giysilerine bir de kendimin temiz ,bir tek söküğü bile olmayan, renkleri capcanlı duran giysilerime bakardım. Yüzüm kızarırdı, niye olduğunu bilmediğim bir utanç kaplardı tüm benliğimi… onlara acıdığımdan değildi ama bu utancım. Kendime acırdım. Bütün bu renklerin arasında yüzümün ne kadar mutsuz, ne kadar zavallı olduğunu bilirdim. O kirli suratlarında tertemiz saklamayı başardıkları gözleri benden ve belki de birçok insandan çok daha fazla hayata ait olduklarının en canlı kanıtıydı. Annemin dediğine göre ben bir canavardım ve asla onlar kadar hayata ait olamazdım. Onların oyunlarına katılamayacak kadar yabancıydım. İzledikçe boğazıma takılan şey gittikçe büyürdü, gözlerim dolardı, sinirlenirdim. Oyarcasına ovuştururdum ama bir türlü kurutamazdım gözyaşlarımı. Kimseye görünmeden oturduğum yerden kalkıp hızlı hızlı kaçardım yine.
Sokaktaki çocukların gözlerinde bulurum belki hayatı diye, hep mor sabahlarda açtım o kapıyı! Kimbilir belki de bu yüzden mor sabahlara uyanınca kaçmak düşer aklıma ama kaçamam! O kapı artık çok uzakta, göğe mor uçurtmalar uçurup, hayatın görmesini bekliyorum artık sadece…
Lamia Mavi / Turuncutime.com
lamiamavi@gmail.com
